از فردای نهم اسفند 1405 شمسی و حمله ددمنشانه ایالات متحده به ایران ، مردم به خیابان ها آمدند. بی دعوت انگار می دانستند که خودشان صاحب این محیط هستند .و این چنین شد که قریب به 200 شب است هر شب در هزاران نقطه ی ایران مردم هر شب ،دور هم جمع میشوند و خیابان را باز تعریف می کنند. حضور انسان در طراحی فضای شهری از زوایای مختلف بررسی شده است . خیابان با وجود انسان ،زنده است .کنشپذیری بهتری دارد. امنیت دارد. و به نظر میرسد طراحان و برنامه ریزان شهری در ایران بهتر است با حضور میدانی دراین گعده های شبانه ی مردمی تعریف شان از خیابان را به روز کنند. آنچه که در کتابهای طراحی شهری با عناوینی مانند سرزندگی سعی در توضیح دادنش بود امروزه با قرائت ایرانی از سرزندگی دارد کاملا بومی تعریف میشود. همکاران طراحی شهری و برنامه ریز شهری قدر این شبها را بدانند و برای درس آموختن از کنش جدید مردم و شهر ،میدان و خیابان را تجربه کنند.
